Wandeldag 2011 La Roche en Ardenne
12 Sportievelingen met een leeftijd tussen de 18 en 70 jaar, op weg voor een boeiende tocht vol verrassingen.
Het vertrek zorgde al voor de eerste verrassing. Onze vertrekplaats was niet bereikbaar wegens een wielerwedstrijd. Dankzij de GSM kon Roger ons op de hoogte brengen van een andere parkeerplaats op 7 km afstand.
Na de inwendige mens nog wat verzorgd te hebben konden we met z’n allen aan de tocht beginnen. Al snel werden we bij onze eerste zeer steile klim verrast door een fikse regenbui. Regenjassen, beschermhoesjes voor de rugzak en paraplu’s werden boven gehaald. Eens de regen gestopt was werd alles (of toch veel ) weer uitgegooid want de klim zorgde voor de nodige opwarming. We wisten toen nog niet dat we dit scenario nog vaak zouden herhalen.
Door de wijziging van de vertrekplaats zagen we ons café voor het middageten al na 1.5 uur stappen (tweede verrassing). Te vroeg om al te eten, beslisten we dan ook maar om nog wat door te stappen. Na heel wat klimmen en een paar afdalingen werd het stilaan 13u00 en werd de proviand boven gehaald. De bomen rondom vormden het decor, een stapel boomstammen onze zitplaats, allen op een rij naast elkaar. Erik vroeg zich af wanneer de koers kwam, terwijl Roger hoopvol uitkeek naar een ober met een dienblad vol Chimay
Dat Mia het niet op de wespen gemunt had, konden we allen zien en horen.
Bij het zien van de Ourthe beseften we waarom we waterschoenen moesten meebrengen. De brug waren ze vergeten te bouwen. De wandelschoenen verdwenen in een plastieken zak en de waterschoenen werden aangedaan. Zij die niets bij hadden gingen er blootvoets door. Dat dit gepaard ging met “au” en “ah” en zoveel meer uitdrukkingen, daar kunnen de aanwezigen van meespreken.
Na de oversteek was het tijd voor een 2de pauze. Zelden hebben we zo goedkoop gedronken. Voor 0.90 ct een frisdrank of een warme drank voor de dames. De stoere mannen streelden echter hun tong met een licht of een donker biertje. (Of wat hadden jullie gedacht)!
De zoveelste verrassing was een plaatselijke triatlon die ons pad kruiste. Hierdoor diende onze GPS (Roger ) zijn koers te wijzigen. Het was een ontdekking voor iedereen. Van een pad was er niet echt sprake. We baanden ons een weg tussen heel wat struiken en ander groen. Zij die geen lange broek aan hadden, ondervonden aan den lijve dat dit een pijnlijke klim was. Onze verbazing was groot toen bleek dat we in een omheind gebied zaten en niet meer verder konden. Er zat niets anders op dan over de metalen omheining te klimmen. Met de hulp van de aanwezige gentlemen…… geraakten iedereen erover. En alsof we nog niet voldoende geklommen hadden, volgde ook nu nog een zeer steil stuk naar het eigenlijke pad. Hier diende de paraplu van Irene een keer niet voor de regen maar als hulpmiddel om iedereen (de vrouwen) boven te krijgen.
Zoals een wielerwedstrijd een volgwagen heeft zo heeft de wandelclub van de AVT ook een “volgman” . Lei van Irene liep steevast als laatste gelijk een herder bezorgd om zijn schaapjes. Het lijkt niet speciaal toch is dit wel en heb ik in de groep vernomen dat dit erg gewaardeerd wordt
.
De tocht verliep verder door de mooie natuur. Een blauwe lucht met af en toe een straaltje zon rechts van ons, een donderwolk links van ons, soms de wind tegen, soms de wind van voor en af en toe een verfrissend bui. Dit laatste zorgde ervoor dat menigeen ook onbewust de armspieren trainde owv het uit en aandoen en het wegstoppen van de regenkledij. Maar ondanks het wisselvallige weer en de vele verrassingen blikken we met z’n allen terug op een meer dan geslaagde tocht.
Alvorens dit af te sluiten wil ik in naam van de groep het organiserende team bedanken voor dit initiatief en de voorbereiding. Zij verdienen een dikke proficiat. Dankzij hen konden we alweer genieten van vele mooie dingen. In het mom van “hoe meer zielen hoe meer vreugde” raad ik aan om volgend jaar massaal in te schrijven voor de 6de editie.
Een tochtgenoot